Jak pisałam wcześniej, czasami po zabiegach operacyjnych pacjenci nie kompletnie wracają do rzeczywistości. To wszystko w większości przypadków się cofa, zdarzają się jednak sytuacje, że zmiany są nieodwracalne. pracując na kardiochirurgii, mieliśmy takiego pacjenta. Przed zabiegiem był bardzo elokwentny, ponoć bardzo mądry człowiek z wyższym wykształceniem. Niestety po zabiegu był w bardzo ciężkim stanie, pojechał na reanimację. Wrócił do nas po kilku tygodniach, tylko nieco odmieniony - psychicznie. Rozmowa z tym pacjentem; Było już bardzo późno w nocy, gdy jak zwykle przechadzałam się między łóżkami. Podeszłam do tego pacjenta, bo nie spał. Patrzy na mnie i po chwili pyta; no co tak stoisz- pomogłabyś mi. A w czym mogłabym panu pomóc - pytam. Jak to w czym , trzeba te pakunki wyładować. Jakie pakunki - pytam. No te, pokazuje miejsce na podłodze, nie widzisz?. odparł nieco zdenerwowany. A co w tych ładunkach jest?. Jak to co! amunicja - mówi coraz bardziej zdenerwowany. A wie pan gdzie pan jest?. Pytam, żeby wyjaśnić mu że jest w szpitalu. No jak to gdzie- w lesie, na ruskiej granicy. Odpowiada, zdziwiony, że ja nie wiem. Nie jest pan w szpitalu- cierpliwie odpowiadam. A co pani ze mnie wariata robi.. A po chwili.. co się ze mną dzieje, co się dzieje?. pytał sam siebie. Po czym znowu- kto tam stoi? pyta wskazując na drzwi- nikogo tam nie ma - odpowiadam. Jak to nie ma... stoi tam, powiedz niech sobie idzie...
Najgorsze jest to, że pacjenci chwilami zdają sobie sprawę, że coś się w ich głowach dzieje. Jednak nie potrafią tego opanować. Są też pacjenci, których trzeba przymocować pasami. Inaczej zrobili by krzywdę sobie lub innym pacjentom. Tak było z pacjentką, która wydzierała się w niebogłosy- aaa puście mnie, puście. Ja jestem Zofia Piłat, żona Piłata, mam zakopany skarb w ogródku... . A gdzie? pytamy.. w ogródku pod drzewem- aaaaaa wybijcie okna, wybijcie okna- krzyczała na cały oddział... Ale to co nie można otworzyć? zapytała pielęgniarka... chwilę zamyślenia po czym odparła... no patrz... i znowu masz rację. Miałam pacjentkę, co jak mnie zobaczyła darła się, nie podchodź !! Miała tak przerażenie w oczach, że omijałam ją szerokim łukiem. Dostała od innej pielęgniarki lek uspokajający. Później mnie przepraszała, ale widziała we mnie diabła z rogami. Był też pacjent, który ciągle wychodził z łóżka. Kilka razy był przyprowadzany na swoją salę. Raz był nawet na innym oddziale. Kiedyś w nocy pielęgniarki usłyszały przeraźliwy krzyk i rwetes na sali. Pobiegły zobaczyć na salę. Pacjent, nagi od pasa w dół, wszedł na żeńską salę i położył się do łóżka jakiejś kobiety. Chora narobiła rabanu, a on przestraszony bardziej niż ona nie wiedział o co chodzi. Nie chciał jej zrobić krzywdy, chciał się tylko położyć spać.Nie mówię już o latających kubkach czy załatwianiu swoich fizjologicznych potrzeb na środku sali.. No tak czasami niebezpieczną pracę mamy.
ps; Jakiekolwiek nazwiska w postach są przypadkowe.,
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz